Als ik dit schrijf heb ik een dag tevoren mijn eerste twee jaar gewichtsbeheersing erop zitten, en deze zijn afgesloten met het lopen van een vierdaagse wandeltocht. Maar voordat hier van verslag volgt neem ik U mee terug naar het begin van de zomer van het jaar 2000, het jaar dat mijn vader overleed. In dat jaar was het voor het eerst dat er iets van wandelbloed door mijn aderen stroomde, maar door het overlijden van mijn vader was in 1 keer alle motivatie om de training voor een vierdaagse door te zetten weg. En ongetraind beginnen en halverwege of (nog erger na 1 dag) uitvallen was niet iets wat ik graag wilde, dus werd het letterlijk lange baan werk. Wat vanaf die tijd wel met grote sprongen toenam was mijn gewicht, uiteindelijk vrat ik in de jaren tussen 2000, en 2007 ruim 40 kilo er bij , en mensen die vaak met goede bedoelingen , een advies in de zin van probeer iets aan je gewicht te doen, gaven nam ik totaal niet serieus. Zolang ik immers mijn veters nog kon strikken en er kleding in mijn  maat te koop was konden ze me allemaal.....Nou ja, U snapt dat het overlijden van mijn vader er voor zorgde dat ik totaal niet actief sport beoefende, en ook mijn persoon en mijn werk er steeds meer hinder van ondervonden. Het hoogtepunt van deze negatieve spiraal was het jaar 2006, toen  ik mijn baan verloor, en al zeggen die mensen het nooit hardop dat het kwam door je gewicht toch bekruipt mij nog steeds het gevoel dat het wel meespeelde dat ik niet sportte en als maar dikker werd. En daar zit je dan, zonder werk, en met een zee aan tijd niets meer te doen dan een paar keer in de week een sollicitatiebriefje schrijven. En geloof me dat je er niet vrolijker op wordt als je steeds maar weer wordt afgewezen doordat iemand de mening heeft dat je jezelf in de weg zit. Met steeds meer tegenzin elke week naar het CWI en maar hopen dat je snel iets vindt al is het maar tijdelijk. En dat kwam er ook, maar in de eerste jaren alleen van april tot october en in de winter niet. Ik werkte toen en nu nog, als hovenier op een begraafplaats en daar was in de winter geen plaats voor mij. Vanaf die tijd realiseerde ik me dat ik zelf de veroorzaker was van mijn onheil en niemand anders en dat was de ommekeer . Op dat moment wist ik nog niet precies wat ik er aan moest doen, maar dat er wat aan moest gebeuren stond vast. Het was ook in die periode dat een stichting in het huis aan huiskrantje adverteerde en mensen zocht met zwaar overgewicht om die te helpen met gewichtsvermindering.( Ja gewichtsvermindering en niet afvallen want dat woord betekent voor mij iets anders!)  Zo kwam de stichting gezond gewicht in beeld en die hadden een programma wat bestond uit bewegen physische begeleiding en een dietist die samen met je aan de slag gingen om je te motiveren aan sport te gaan doen, en zo je te leren omgaan in de strijd tegen de kilo's. In korte tijd haalde ik 2 grote overwinningen; de eerste was nog voor het intake gesprek, toen ik bloed moest laten prikken, en de 2e was een kwartier voor aanvang van het intakegesprek. Omdat ik te vroeg was ging ik mensen kijken ne probeerde mezelf wijs te maken dat er mensen waren die het allemaal veel meer nodig hadden dan ik dus......... NEE sukkel, niet doen, en gewoon doen waarvoor je bent gekomen. Dat gebeurde dus en al na de eerste kennismaking voelde het meteen goed, maar dit nam niet weg dat ik eerst aardig de kat uit de boom keek en niet direct het achterste van mijn tong liet zien. In die tijd liep Michael onze sportbegeleider zijn eerste New York marathon en zijn verhaal maakte mij enthousiast om weer te gaan lopen, iets wat ik immers al veel eerder had willen doen. Maar hoe de grote lijnen eruit moestne zien was mij nog niet helemaal duidelijk. In die dagen moest ik ook een  maatje zoeken die me wilde ondersteunen in de strijd tegen de kilo's en die vond ik in Remco en Cornelia. Remco was een van mijn vrienden Cornelia zijn vrouw en beiden fanatieke sporters zowel in de sportschool als op hardloopgebied. Samen met de stichting waren dit de personen die mij aanspoorden om iets te gaan ondernemenen uiteindelijk motiveerde met name Cornelia me dusdanig dat ik ook de stap naar de sportschool durfde maken, iets waar ik haar nog altijd diep voor respecteer dat ze dit in mij wist op te porren, omdat ik weet dat ik zonder de sportschool geen kans had om mijn vierdaagse uit te lopen. Ik moest immers sterker worden gewicht verliezen en conditie opbouwen maar na 2 jaar heb ik me begin dit jaar toch ingeschreven voor een vierdaagse wandeltocht van 20 kilometer, die ik afgelopen week met goed gevolg heb gelopen. Al was het soms wel moeilijk vanwege de weersomstandigheden ik ben trots op mezelf dat ik het heb kunnen uitlopen,en hoop dat dit voor U als lezer een motivatie kan zijn om toch vooral ook te blijven dromen en sporten want  dit resultaat is voor mij een motivatie om weer de lat iets hoger te leggen en door te blijven gaan, ik ben immers ook nog niet op mijn ideale gewicht en wil ook wel meer dan 20 km vierdaagsen lopen in de toekomst.

Klaas