Ik moet maar beginnen met te zeggen dat k niet veel tijd heb om een heel verhaal te tikken nu maar ik ga het toch maar zo snel mogelijk proberen... We hebben namelijk een 'rustdag' en gaan een heerlijk dagje snorkelen en duiken.. but their almost ready to go...

Ok, mijn vlucht was niet echt perfect..helaas vertrok de vlucht vanaf schiphol 4 uur later dan gepland... met een overstaptijd op kuala lumpur van 3 uur, miste ik natuurlijk mijn vlucht. Ze boekte me op een vlucht 6 uur later. Meteen maar even de reisleiding gebeld en verteld dat ik later zou aankomen, 10 uur later . Complimenten voor Exodus (de reisorganisatie), tot in de puntjes geregeld. Er stond een Vietnamese Exchange student te wachten op het vliegveld in Saigon. Sprak prima Engels wat de aankomst wel iets vergemakkelijkte.

Genoeg over de vlucht naar Saigon...Aangekomen bij mijn hotel ontmoette ik mijn Roomy voor de gehele trip, Harish. Een Keniaan die vanaf zijn 10e al in de UK woont. Een echte wereldreiziger en iemand die, op zijn leeftijd, nog enorm actief is. Spullen in de hotelkamer gegooid (zie eerste foto) en daarna naar de rooftop waar een aantal andere medereizigers zaten.

Leeftijdsverschil bleek enorm te zijn. Wat mij natuurlijk direct verbaasde want de trip is alles behalve leisure. Het varieert van 27 (Ian en Carl) tot 61 (Jane).. Overigens allemaal Britten en Schotten. Meteen merkte ik de goede sfeer in de groep. Dit kwam voornamelijk omdat zij allemaal op de zelfde vlucht gezeten hadden en er dus al een leuke sfeer was. Ik voelde me wel een beetje een buitenstaander, niet zozeer omdat ik de enige NL'er ben maar meer omdat ze elkaar al redelijk goed kende natuurlijk. Geen probleem, al snel deed ik mijn verhaal en voelde me op mijn gemak. Na kennismaking met de meeste merk je vaak al snel met wie je goed kan optrekken en met wie je een iets mindere klik hebt. Met Becky, Rosy en Harish trek ik het meeste op.

Op dag 2 was het eigenlijk een beetje proeffietsen en je mountainbike testen en instellen. We deden 20km naar de VC tunnels (zie fotos). Ik zag al heel snel wie de echte fietsers waren en wie niet. Verbaase me wederom dat er een redelijk aantal niet vaak fietsen. De 20km was echt niet alhoewel het wel echt wennen is in de hitte van Saigon (luchtvochtigheid van 95% en 36 graden). Na dit kleine tochtje zag ik al aan de gezichten van sommige fietsers dat ze het zwar hadden...dat beloofd wat, dacht ik. En dat bleek achteraf ook.

De VC tunnels waren leuk maar duurde mij iets te lang, evengoed leuk om en interessant om te zien hoe de vietnamese de oorlog tegen de US hebben beleefd. Ik kan je vertellen, dat was geen grapje. Een hoop verdriet, vechten voor je leven, afzien, onmenselijke taferelen...

Wel een leuke dag gehad en ik was klaar voor de tweede. De tweede dag was een lekkere fietstocht. In totaal ongeveer 60km verdeeld ver drie etappes. Goed te doen maar voor sommige was het na de eerste etappe al de bus in en achter de groep aanrijden. Al snel kreeg ik de nickname The flying dutchman. Leuk maar daar deed ik het niet voor. Het tempo van sommige is zo laag dat het voor mij en Becky (ook een sportfanaat) erg lastig is om dat de hele rit vol te houden. Daar word je dan namelijk sneller moe van. Op eigen tempo gaat het dan veel lekkerder en fietsten we natuurlijk constant voorop. Damn, wat kan Becky fietsen. Een huisarts die weet wat sporten is en ook nog eens een erg interessant meid om mee te kletsen (de blonde op de foto in de VC tunnel). Ik trek veel met haar op en we hebben samen enorm veel lol.

Na die heerlijke fietsdag verbleven we een in een heerlijjk luxe resort genaamd Dynasty Beach Resort in Mui Ne (wat staat voor Nieuwe stad). De stad was totaal ingericht voor toerisme en dat merkte je meteen. Gratis internet, Wireless ook nog, volop mogelijkheen om je kleding te wassen, live muziek, oplaadpunten voor electrisch apparatuur etc... Met z'n allen in Whirlpool de dag beeindigt.

Heavy day, 90km met stukken uphill van 10% over een afstand van 1km. Ik kan je vertellen dat dat niet niks is. Uphill, downhill, uphill, downhill... verdeeld over 4 etappes waarbij ik de laatste 3 met Becky heb gedaan. De eerste heb ik met de groep gedaan om toch een beetje de aansluiting te houden. No worries, ieder gaat zijn eigen tempo en daarnaast vinden de meeste het lastig om te fietsen en te praten tegelijk dus I did all the talking and called it motivational speak..

Oh shit, ik moet nu echt stoppen...ik hoor "ARVINNN".... Jep, thats me

More to come